Dysfagie

kaah.nl

foto 3“Hoe gaat het met eten?” vroeg de logopediste. Het ging fantastisch met eten en drinken, vond ik. In geen tijden had ik zo goed gegeten. En lekker. En veel ook. Er was geen woord gelogen, maar achteraf gezien….  Misschien had de logopediste mij een partje van haar mandarijn kunnen geven, toen ze wilde weten hoe het met eten ging. Je krijgt de korte versie.

Voorgerecht: In het voorjaar van 2007 werd ik zwanger. Fantastisch! Net als de vorige keer was ik intens misselijk. Ik kan er geen smakelijk verhaal van maken. Alles smaakte naar zandbak en natte dode hond. Toen ik in de zomer kanker bleek te hebben verdween die misselijkheid net wat naar de achtergrond.

Hoofdgerecht: In de herfst van 2007 begon ik met chemo’s. Chemotherapie is funest voor je smaak. Chocola, dropjes, stamppot. Eten deed pijn. Slikken ging moeizaam. Driemaal daags tegen heug en meug. Omdat het moest. De slijmvliezen waren stuk. Infectie. Ik kookte dagelijks aansterksoepjes. maar echt uitgebalanceerde maaltijden voor een zieke zwangere vrouw waren het niet.

Toetje: In het voorjaar van 2008 at ik dat broodje salmonella. Lekker broodje. Want mijn smaak was terug en de lange tanden waren weg. Ik kon weer eten! Door de hersenbeschadiging die ik opliep had ik moeite met mijn motoriek. Oók mijn mondmotoriek. Ik nam dus een hap van mijn wang, beet in mijn tong en verslikte me. Ik kreeg gekauwd voedsel maar moeilijk op de goede plek om het door te slikken. Een interne knoeiboel. Mijn lipsluiting was goed, waardoor de meest gênante momenten mij bespaard bleven. Maar ik was me, ondanks de pijn, nauwelijks bewust van deze ongemakken. Ik miste het inzicht. Eten was óók veel fijner dan het lange tijd was geweest.

Een mandarijntje is een heel overzichtelijk stukje fruit. Een strak half maantje, totdat je erin bijt. Dan heb je ineens drie verschillende dingen in je mond. Zoet sap (wat zich onmiddellijk overal verspreid, ook richting luchtpijp), vruchtvlees (dat ook sappig is) en een velletje (waar je misschien even op moet kauwen). Orale paniek. Soms eet ik nog een mandarijntje. Als ik alleen ben, de tijd neem, me goed kan concentreren, mijn hoofd iets naar voren buig en een hoest- en proestbui accepteer. Of ik pers ze uit. Net zo lekker.

Logo kaartje