Zeggen

kaah.nl

foto 4Stel je voor: ik maak een praatje over het weer met de man van de bloemenwinkel. Er zal geen misverstand over bestaan, ik praat anders dan anderen. Moet ik dan uitleggen hoe dat komt? In eerste instantie vermeed ik spontane babbeltjes met onbekenden. Toen ik eenmaal weer durfde heb ik dat in de loop der jaren uitgeprobeerd. In de eerste periode dacht ik onmiddellijk te moeten melden waar mijn spraakgebrek vandaan kwam. Dat zou eventuele twijfels over mijn intellect wegnemen en het gesprek ten goede komen. Dacht ik. Not!

 

Bloemenman: Goedemorgen.

Ik: Goedemorgen, ik praat een beetje anders, dat komt doordat ik een hersenbeschadiging heb. Eén bosje tulpen, alsjeblieft.

Reken maar dat er aan mijn intellect getwijfeld werd! Meteen vermelden dat ik spoor….ook een slecht plan. Omdat ik goed verstaanbaar ben, ben ik er maar mee opgehouden. Ik schroom zeker niet om het uit te leggen of te vertellen, maar het levert me (en onze communicatie) bar weinig op. Nu vertel ik het meestal als het contact voldoende vertrouwd is om te vertellen dat ik ziek geweest ben. Ik sluit dan af met: “vandaar dat ik zo lullig praat.” De bloemenman, de bakkersvrouw, de kassière ….ze weten niet waarom ik anders spreek. Dat is prima! Maar als ze het willen weten….vragen staat vrij!

Collega’s…. vraagt iemand jou wel eens waarom je anders spreekt?

Logo kaartje