Schat

kaah.nl

foto 3Ergens in mijn hersenen zat ooit een fantastisch schattings-kwabje. Een stukje brein dat ervoor zorgde dat ik afstanden, gewicht, snelheid, grootte van spullen e.d. kon inschatten. Dat ervoor zorgde dat ik lekker kon koken, dat ik veilig kon oversteken (kan het net wél of net niet?) en dat ik op tijd kwam. Dat kwabje voor -het inschatten van wat dan ook- is in 2008 verdwenen. Het gevolg was in het begin dat ik overal véél te vroeg was. Ik dacht dat het kwam omdat ik niet echt goed zicht had op hoe snel ik kon lopen. Maar het lag vooral aan het niet meer kunnen inschatten van de tijd.

Waar ik voorheen voldoende rijst achteloos in kokend water kon laten lopen had ik ineens veel te veel of veel te weinig. Werd mijn kaassaus (volgens oud familierecept) ineens een melige slappe brij. Goot ik piepers af die nog zo hard waren als golfballen. In de loop der jaren heb ik dat schatten wel weer geleerd. Of heb ik het mezelf makkelijker gemaakt door meer te meten. Ik rijd geen auto meer (dat slecht inschatten van afstand en snelheid is te gevaarlijk in combinatie met mijn traagheid), ik heb een beker voor de rijst, een klok in iedere kamer. Ik prik en proef en doseer. En zolang iedereen me met rust laat tijdens het koken, eten we heerlijk.

Schat ik zo in.

Logo kaartje