Onschuldig

kaah.nl

foto 3Terwijl ik ziek was waren er momenten dat ik het ‘ziek zijn’ vergeleek met een ‘hondenbaan’. Keihard werken, beroerde arbeidsomstandigheden, nooit een vrije dag. Dat waren de goede dagen. In die tijd zag ik op televisie de verdachte in de Deventer moordzaak. Ik geloof dat er nog steeds geen duidelijkheid is of er sprake was van een justitiële dwaling op grond waarvan Ernest Louwes is veroordeeld. Ernest Louwes zat in de rechtszaal en hoorde dat hij wederom de gevangenis in moest. Hij was zó boos, hij zou vechten om zijn onschuld te bewijzen. Ik kan geen uitspraak doen over zijn schuld of onschuld. Ik weet daar niets van. Maar ik herkende mijzelf in de heer Louwes. Ik had óók het gevoel dat ik onschuldig vastzat. Vast in mijn lijf dat het niet meer deed. Voor een claustrofoob moest dit een nachtmerrie zijn.Vast in de angst dat het ook wel eens niet goed zou kunnen komen. Dat mij onrecht werd aangedaan en dat ik daar niemand voor aansprakelijk kon stellen. Dat ik mijn onschuld moest bewijzen.

Dat was een nare fase in het hele ziekteproces. Ik voelde me machteloos en afhankelijk. En dat wilde ik niet. Ik denk wel dat het een hele belangrijke fase was. Achteraf gezien had ik dit nodig om mijn lot te kunnen dragen en ook de regie in handen te kunnen nemen. Om zelf te kunnen gaan kiezen voor volgende stappen. Aan mijn onschuld twijfelde gelukkig niemand. Ik denk vaak aan meneer Louwes. Hoe zou hij overeind gebleven zijn?

Logo kaartje