Menu

kaah.nl

cropped-foto-21-e1429257329790.jpgIk zit bij een leuk restaurant te eten met een oude vriendin. Ooit hebben we samen Logopedie gestudeerd. Zij zit nog steeds dagelijks tot over haar oren in de Logopedische problemen van anderen en ik worstel dagelijks met die van mijzelf. Maar vanavond eten we. En we praten over haar en over mij. Over vroeger, over nu en alles wat daartussen zit. Zij bestelt een frambozentaartje toe. Beetje ijs, toefje slagroom. Ik wil de proseccobavarois bestellen. Dat is een lastig woord, maar het lijkt me echt het lekkerst. Voordeel is wél dat er weinig andere woorden lijken op proseccobavarois. Als ik de helft van de bestelling een beetje duidelijk overgebracht krijg, is de kans toch aanzienlijk dat ik krijg wat ik wil. Ik ondersteun mijn bestelling door de oberette aan te kijken en op de menukaart aan te wijzen wat ik bedoel. Ze lijkt het in één keer begrepen te hebben.

Toch krijg ik iets anders. Vast ook heel lekker, maar ik zeg het haar toch. Is dit erg? Neuh! Ik heb invloed op ongeveer de helft van de communicatie tussen mij en de serveerster. En voel me ook voor die helft verantwoordelijk. Ik heb gedaan wat ik kon. Ze neemt het mis-dessert weer mee en ik krijg de heerlijke bavarois. Smullen! We vragen nog een kopje thee en koffie. Ik mag kiezen uit earl grey, kaneel, munt, citroen of lapsang souchon. Ik kan het ons gemakkelijk maken door de ciroenthee te kiezen, maar dat is wel de minst lekkere van het hele rijtje. Ik pak mijn oude theezakje en houd hem omhoog. Ik lach en zeg: “doe die eerste maar weer”. Ze zucht, ze heeft het begrepen. En -earl grey-  krijg ik er echt niet verstaanbaar uit na dat glaasje prosecco bij het dessert.