Move

kaah.nl

foto 4Sporten is, zeg maar, niet echt mijn ding. Ik heb zwem- en tennislessen gehad en dat was het wel zo’n beetje. De tennisjuf adviseerde mijn ouders om maar een andere sport te kiezen want op miraculeuze wijze kwamen de bal en het racket slechts zelden met elkaar in contact. Ik was dat meisje dat als laatste gekozen werd bij gym en ik vond dat zelf ook erg logisch. Ik zag zelf ook dat ik, als een soort achtste wiel aan de sportwagen, een last was voor het team. Die andere sport is er niet meer van gekomen.

Toen ik weer moest leren lopen (na dat broodje salmonella) kwam de fysiotherapeut aan huis. De praktijk, 300 meter hier vandaan, was niet haalbaar. De fysiotherapeut vroeg mij hoe ik de trap op en af ging. Ik liet haar dat zien. Met twee handen aan één leuning trok ik mezelf omhoog. Op mijn billen ging ik weer naar beneden. ’s Morgens naar beneden, ’s avonds weer omhoog. Ik was bang om te vallen. De rest van de dag verplaatste ik mij van zitplek naar zitplaats met mijn rollator.

In het revalidatiecentrum nam ik deel aan de valtraining. Een soort judo voor mensen met een mankementje. En voor het eerst ervoer ik de absolute meerwaarde van bewegen voor mij. Het gaf me zelfvertrouwen en het gaf een impuls aan de lef die ik nodig had. En ik leerde dat meebewegen soms de beste verdediging is (die wetenschap….daar heb je in het hele leven wat aan!).

Bewegen is best een hot item tegenwoordig. Het schijnt goed te zijn voor bijna alles en beschermt ons tegen bijna al het andere. Je hersens blijven fitter, je hart pompt harder, je spieren blijven soepel. En tegelijkertijd hoeven we steeds minder te bewegen in het dagelijks leven. Ons winkelmandje krijgt wieltjes (hoef je niet te tillen, blijf je langer in de winkel en koop je meer), heeft de Hogeschool roltrappen en liften (tegen het sjouwen en klimmen?) en hoef je het verkeersexamen (groep 7 van de basisschool) niet op de fiets maar achter de laptop voor te bereiden. In een ziekenhuis krijg je een bed, hoewel het vaak hoogst onverstandig is om daar in te gaan liggen. Je spieren verzwakken in een razend tempo, je wordt passief en je levensverwachting daalt rap. Het besef dat je in een ziekenhuis zo min mogelijk moet gaan liggen groeit. Nou moeten ze daar ook nog op ingericht worden. Naar de sportschool ben ik nog steeds niet geweest, maar ik fiets, klim, sjouw en hijg. En ik draag mijn boodschappenmandje. Wel zo voordelig.

Logo kaartje