Mondig

kaah.nl

foto 4Ik heb eenmaal een behandeling geweigerd. Een arts wilde mij medicatie voorschrijven, maar ze kon mij onvoldoende uitleggen en overtuigen dat de medicatie noodzakelijk was. De mogelijke bijwerkingen in de bijsluiter waren in ieder geval een stuk overtuigender om het niet te doen. Verder heb ik alle scans, prikken en onderzoeken stribbel-loos ondergaan.

Er zijn artsen die heel veel willen onderzoeken. Die iedere medische stap willen kunnen onderbouwen, en staven met onderzoeksresultaten. Het lijkt soms wel of een arts zijn medisch handelen tot in het extreme wil kunnen verantwoorden ten opzichte van Godweetwie. Het kwam soms eerder over als ‘indekken’ dan op goede zorg.

Dat is nogal wat om te schrijven, ik weet het. Artsen weten natuurlijk heel vaak niet hoe een behandeling zal uitwerken. Dat kunnen ze ook niet weten. Ik begrijp natuurlijk ook dat een arts zo zeker mogelijk wil zijn voordat een onomkeerbare beslissing word genomen. Ik twijfel ook zeker niet aan de goede bedoelingen van zo’n arts. Maar ik bevraag de dokter tegenwoordig (als de aandoening tenminste niet te ernstig lijkt. In ernstige gevallen ben ik zo volgzaam als een lammetje met dorst) waarom een bepaald onderzoek gedaan moet worden, wat hij/zij tracht te bewijzen of uit te sluiten. Onderzoeken zijn geen behandeling. Van een onderzoek alleen word je niet beter. Een onderzoek vormt wel een belasting. Het kan pijnlijk, eng of op z’n minst prijzig zijn.

Met alle voortschrijdende inzichten en technologische ontwikkelingen is het vaak verleidelijk om al die technologieën ook los te laten op de patiënt. De dokter moet ook kunnen zeggen dat hij het niet weet. Dat maakt hem zeker geen slechte arts. Maar als het groen, klein, rond en eetbaar is, dan hoef je niet altijd het DNA te controleren om te zeggen dat het een erwtje is.

Logo kaartje