Mis

kaah.nl

foto 3“Weet je wat er mis is met die stukjes van jou…?” Het is even stil. Verwacht hij nou serieus dat ik hier een antwoord op ga geven? Iedereen kan op z’n kale klompen aanvoelen dat hier geen compliment achteraan komt! Maar hij heeft wel gelijk! Er is iets mis met die stukjes. Ze missen het rauwe, het pijnlijke, het moedeloze verdrietige.

Jarenlang had ik een abonnement op het tijdschrift ‘Kracht’. Een mooi vormgegeven gratis blad over alles wat met kanker te maken heeft. Véél te mooi. Alle lelijkheid die óók bij kanker hoort was weggepoetst. Kale koppen bepruikt, asgrauwe huid bepoedert. De interviews waren, hoe verdrietig ook, altijd vol hoop en dankbaarheid. Ik snap heus wel dat niemand een blad wil lezen dat patiënten en hun naasten alle rauwheid laat zien. Maar het níet laten zien, klopt óók niet. Het gaf me hetzelfde gevoel als bij die benefietavonden. Ik keek eens, met mijn zieke lijf, naar zo’n kankershow op televisie. Rode lopers, glaasjes champagne. Bn’ers met decolletés (jaloers?) die tussen het glimlachen door even moeilijk in de camera kijken en vertellen dat ze zijn opgestaan tegen kanker. Zo’n televisie-uitzending heeft maar bar weinig te maken met de zieke of ziekte zelf. Kwetsend.

En nou doe ik, vloek vloek, precies hetzelfde! Ik laat ook alleen de waardevolle kant zien! Cynisch: Kijk eens wat een wijsheid achter al die ellende weg komt!

Ik zou willen dat ik de zwarte pijn en de lelijkheid óók zou kunnen beschrijven. Dat ik je écht kan laten zien hoe walgelijk afschrikwekkend de gruwel kan zijn. Dat ik kan laten voelen hoe het was. Omdat dat stuk er óók bij hoort. Zoals René Gude ooit vond dat we het beest recht in de bek moesten kijken. Misschien kon ik dat toen ik er middenin zat. Maar nu niet meer. Ik voel niet meer wat ik toen voelde. Is het zoals de pijn van een bevalling, die je verdringt of in ieder geval niet meer voelt?

Het beest is doorgelopen en ik kan het niet meer in de bek kijken.

Logo kaartje