Muts

kaah.nl

foto 2Ik kan niet tellen. Lang geleden heb ik als beleggingsadviseur gewerkt. In een tijd dat ik dacht dat ik me daar niet voor hoefde te schamen, maar dat terzijde. En reken maar dat je dan moet kunnen tellen. Dat ik niet kon tellen, na het ontstaan van de hersenbeschadiging, heb ik lang niet gemerkt. Maar ik weet vrij zeker dat ik regelmatig teveel of te weinig schepjes poedermelk in de flesjes van mijn dochter moet hebben gedaan. Het is helemaal goed gekomen met haar, maar dat wederom terzijde. Fruit op een fruitschaal tellen was goed te doen. Drie appels, vier bananen, twee peren en drie pruimen= twaalf. Twaalf knoopjes tellen aan een bloes = ondoenlijk. Voor tellen heb je een bepaalde concentratie nodig en die ontbrak. Maar vooral voor het tellen van dingen die hetzelfde zijn. Ik kon prima tellen hoeveel mensen er op mijn feestje waren, maar voldoende bestek pakken voor diezelfde mensen… onmogelijk. Dat los je natuurlijk makkelijk op door je hele bestekbak op tafel te zetten, maar het illustreert het probleem.

Tellen oefenen is stom. Tellen van de knopen aan je blouse, nutteloos en frustrerend. Ik heb weer leren tellen door te gaan haken en later ook breien. Fijn motorisch was dit in het begin een drama, maar het gaf voldoening om iets te maken. Al was het maar in kleine stapjes. Het liefst maak ik iets nuttigs (muts, sjaal, tas). Geen proeflapjes. Ik ben eindeloos bezig met hetzelfde. Insteken, omslaan, vol blijven houden, door blijven gaan. En af en toe even tellen, maar dat terzijde.

Logo kaartje