Trap

kaah.nl

foto 4

Ik heb last van verhoogde afleidbaarheid. Dat is best vervelend. Stel: ik heb een salarisstrookje nodig van 2008. Dat ligt bij ons op zolder. Ik loop de trap op, neem terloops de schoenen van mijn dochter mee naar boven. Op de eerste verdieping weet ik nog wel waar ik met de schoenen heen moet, maar absoluut niet meer waarvoor ik oorspronkelijk naar boven ging. Eenmaal beneden zie ik het formulier liggen waarvoor ik de salarisstrook moest hebben. Frustratie, en weer naar boven. Dat kan zich zo eindeloos herhalen. Tot je groen en geel ziet van kwaadheid. Ik heb geprobeerd met briefjes naar boven te lopen, als een mantra mijn doel te herhalen. Soms lukt het, met extra concentratie. Maar als je weinig energie hebt is dit een frustrerende beperking. Soms lukt het mij dan op een dag dus niet om een cd van zolder te halen, maar kan ik zonder problemen wel een goede maaltijd koken. Iedereen kent wel dat moment dat je even niet meer weet wat je ook al weer ging doen, maar ik heb daar overdreven veel last van.

Inmiddels heb ik voor mezelf hier een goede weg in gevonden. Ik heb de beperking geanalyseerd.

Wat levert mij de beperking op: Frustratie. Ik verbruik mijn energie nutteloos, bereik mijn doel niet. Waar laat ik me door afleiden? Ik dacht eerst dat het zou helpen als ik de schoenen (was, boeken, legobouwwerken) niet meer mee naar boven zou nemen. Dat bleek niet zo te werken. Mijn aandacht heb ik nodig voor het traplopen! Ik kan dat niet zonder mij te concentreren op met name mijn linkerkant. Om het minder frustrerend te maken heb ik met mijzelf een afspraak gemaakt. Loop niet meer voor níks naar boven! Dus, kom ik boven en heb ik geen idee meer waarom ik daarheen ging, doe iets nuttigs, maakt niet uit wát. De frustratie is daarmee een stuk minder. Ik ben langer boven en kom soms vanzelf weer op het idee wat mijn doel was, waarmee ik het alsnog bereik. De beperking wordt hiermee niet minder, maar de frustratie is minder en het kost mij minder energie.

Hanteerbaar.

Logo kaartje