Tastelijk

kaah.nl

cropped-foto-2-e1429256596152.jpg

En als je dan niet meer beter wilt leren spreken, maar beter wilt communiceren…hoe pak je dat aan? Hoe zorg je nou dat je zo dicht mogelijk langs elkaar heen praat? Door écht contact te maken!

Ik denk dat de meest pure vorm van contact aanrakingen zijn. We grijpen daar ook vaak op terug als woorden tekort schieten. Bij een uitvaart condoleer ik een nabestaande. Armen om schouders. Wrijven van de bovenarmen. Knijpen in elkaars handen.“Gecondoleerd” is ontoereikend om uitdrukking te geven aan mijn gevoelens. Ik probeer tot troost te zijn. Ook bij andere emoties waarbij enkel woorden niet voldoen gebeurt dat. Blijdschap en trots. Als ik oprecht trots ben op mijn dochter omdat ze heeft leren fietsen dan zal ik mijn trots niet alleen laten hóren, maar ook laten merken door haar op te tillen, te knuffelen of te kussen. Ik onderstreep mijn woorden non-verbaal en grijp terug op de meest pure vormen van contact.

Dit is natuurlijk niets nieuws. Dit kan natuurlijk wel voor iedereen anders zijn. Afhankelijk van cultuur, achtergrond, je gevoel voor de ander, de relatie, je fysieke mogelijkheden, je fysieke vrijheid. Dit gaat vaak onbewust. Dat is ook prima. Toch zijn er situaties denkbaar dat het meerwaarde heeft om hier bewust gebruik van te maken. Ik ben mensen meer gaan aanraken. Waar ik vroeger iemands aandacht zou trekken door iets te zeggen, leg ik nu een hand op een arm.

Ik denk dat mijn aanrakingen niet zo gevoelig zijn voor ruis. Minder dan mijn gesproken boodschap. Toch kan je niet uitsluiten dat er ook ruis ontstaat in een tactiele boodschap. Dat de boodschap anders word ontvangen dan bedoeld of anders bedoeld dan ontvangen. Denk maar aan ongewenste intimiteiten, waarbij de één de intimiteit heel anders kan duiden dan de ander in dezelfde situatie. Het kan ook subtieler zijn. Je hebt het gevoel dat de ander dichterbij komt dan zou passen in de situatie of relatie.

Logo kaartje