Fiets

kaah.nl

foto 1

Als je ergens productiviteit wilt zien, moet je naar een revalidatiecentrum gaan. Daar wordt ongelooflijk hard gewerkt. Op en aan apparaten. Oefenen, oefenen, oefenen. Maar niet door iedereen! Ik ben in de afgelopen jaren vaak geprezen om mijn doorzettingsvermogen. Ik was voorheen nooit een echte doorzetter. Ik stroomde nooit over van discipline of drive om mijn doelen te behalen. In het revalidatiecentrum was ik eerlijk gezegd ook niet één van de gedrevenen. Dat ‘doorzetten’ kwam pas toen ik zelf aan het roer stond. Toen ik wist dat ik de enige persoon was die mijn situatie (en onze situatie als gezin) kon verbeteren. Tot die tijd had ik mijn ‘lot’ vooral in handen van therapeuten en artsen gelegd. Ik vertrouwde hun kundigheid en hun ervaring. Ik deed wat ik moest doen, van hen. Tot ik leerde fietsen!

Ik had één doel in de Sint Maartenskliniek. Ik wilde leren fietsen. Dat was eigenlijk heel vreemd. In de vijfendertig jaar die vooraf gingen had ik écht geen voorliefde voor fietsen gehad. Het was voor mij een noodzakelijke inspanning die ik bij voorkeur wilde vermijden. Autorijden had ik jaren fantastisch gevonden. Dat autorijden niet meer ging vond ik logisch en eenvoudig te accepteren. Mijn reactievermogen was onvoldoende om me veilig in het verkeer te kunnen bewegen in een auto. Maar waarom kon ik die wens om te leren fietsen niet loslaten? Het lukte in de kliniek niet. Na verloop van tijd stopte de revalidatie in de kliniek. Volgens de arts had ik er uitgehaald wat erin zat. De neuroloog vertelde dat ik moest ‘leren leven’ met de restverschijnselen. Er was teveel schade aangericht in mijn kleine hersenen om nog een volledig herstel te verwachten. Zelfstandig fietsen op een normale fiets zat er niet meer in.

Ik belde de gemeente voor een vergoeding voor een aangepaste fiets. Een soort zijwielen. Ik schaamde me enorm voor zulke zijwielen, maar de behoefte om te kunnen fietsen was net iets groter dan mijn schaamte. Bij de gemeente stond deze aanpassing echter niet in de reglementen. Ik kon wél een scootmobiel krijgen. Boos! Laaiend! Met een scootmobiel zou ik gehandicapter gemaakt worden dan ik was! Deze woede was voldoende om een belangrijke stap te zetten. Ik regelde een kleine normale fiets, zonder aanpassingen. Ik kon mijn voeten plat op de grond zetten. Twee halve uurtjes in mijn eentje oefenen op een pleintje. En ik kon fietsen!

En na een tijdje durfde ik op straat. Vervolgens ook met een kind achterop, met boodschappentassen aan mijn stuur, door een rood licht. En na 7 jaar oefenen kan ik sinds kort mijn hand weer uitsteken. Stap voor stap. ‘Leren leven’ met de beperkingen betekende niet dat ik mijn grenzen moest accepteren, maar dat ik ze moest oprekken! Ik heb, denk ik, weer leren fietsen omdat ik al die tijd geloofde dat ik het zou kunnen. Ik had de woede nodig om de stap te kunnen zetten om het te doen. Het leren fietsen is essentieel geweest in mijn revalidatie. ‘Ze’ konden het mis hebben! ‘Ze’ kenden hun theorieën en hadden ervaring, maar zij waren mij niet! Doorzetten is een makkie als dat je enige optie is!

Ik accepteer wat ik niet kan veranderen en verander wat ik niet kan accepteren.

Logo kaartje