Vol

kaah.nl

foto 3

Ooit had ik een gesprek met een psycholoog. Ik gaf aan het moeilijk te vinden om niet voor vol te worden aangezien. Ook vulde ik voor mensen in dat ze mij waarschijnlijk niet serieus zouden nemen. Ik vond dat een logisch gevolg van een reeks ervaringen (bijvoorbeeld: de verpleegster die, in mijn bijzijn, aan mijn partner vraagt: “Weet zij haar geboortedatum?”). De psycholoog probeerde mij te overtuigen dat het onbelangrijk was ‘wat de mensen denken’.

De psycholoog had volgens mij deels gelijk. Het is onbelangrijk wat onbelangrijke mensen denken. ‘Onbelangrijke mensen’ klinkt een beetje dubieus. Ik bedoel daarmee de mensen met wie ik een vluchtig contact heb. De conducteur, de kassière, de kapper. Ik heb in een kort contact nauwelijks invloed op wat iemand van me denkt. Ik heb serieus geprobeerd die invloed wél te hebben. Door bijvoorbeeld meteen te melden dat ik ‘spoor’ en uit te leggen waarom ik zo lullig praat. Geloof me, raar praten en gelijk vermelden dat je spoort, leidt zelden tot het gewenste beeld. Net als bijna ieder ander wil ik een bepaald beeld van mijzelf bij iemand achterlaten. Ik denk aardig, slim genoeg en relatief normaal (lees; niet gekker dan de rest) te zijn. Ik ben op z’n minst de moeite waard! Het geeft een fijn gevoel als een ander dat ook over mij denkt. Het voelt in ieder geval onprettig als je het gevoel krijgt gezien te worden als zielig, zwak, doof of dom als je zelf denkt dat niet te zijn.

Een goede eerste indruk op iemand maken als je lullig praat; verdomd lastig. Als je eens googelt naar hoe je een goede indruk maakt….spreek duidelijk! Ik heb het gevoel met een achterstand te beginnen. Ik zou natuurlijk nieuwe contacten kunnen mijden, maar dat is voor mij onhaalbaar en past niet bij mijn aard. Geen optie! Ik denk dat ik óók bij iemand die ‘afwijkend’ spreekt of oogt, mijn eerste beeld zal moeten bijstellen. Het beeld dat je van iemand in het eerste moment vormt heeft een functie. Dat er ruis hoort bij de eerste indruk die ik maak is een gegeven. Ik ben voor mezelf tot de conclusie gekomen dat ik niet hoef te proberen om bij ‘onbelangrijke contacten’ mijn energie te stoppen in de indruk die ik maak. Dat geeft vrijheid en zo hoef ik me niet met mezelf bezig te houden in het contact, maar kan ik me richten op de ander. Dat komt het contact in ieder geval ten goede.

Maar…. een heel ander verhaal is het natuurlijk bij belangrijke contacten. Familie, vrienden, partner, kinderen….maar ook hulpdiensten of artsen. Het is cruciaal hoe de mensen die het dichtst bij je staan over je denken. De kloof die ontstaat als je naasten niet (meer) door de buitenkant kunnen kijken, is enorm. Dat geeft een groot gevoel van eenzaamheid. Als misverstanden de overhand krijgen en het echte contact verdwijnt in de ruis die er tussen ons hangt.

Logo kaartje